ماه
بسم الله الرحمن الرحیم
نوشته هامو توش می نویسم گر چه اینجا هم می نو یسم اما اون جا به صورت گسترده تر مثلا دیگه اون جا خبری از شعر و مطلب نیست همش از خودمه خودمو لینک کردم کاش زمان می گذشت اما سن و سال ادم ها همانی بود که بود! کاش کمی خواسته هایشان بزرگ میشد ارزوهایشان بزرگ میشد کاش همه یک بچه ی نوزاد بودیم با یه عالمه ارزو های بزرگ خواسته های طولانی کاش سن ادم ها با خواسته هایشان بزرگ نمی شد پ.ن:این کاش های من کی به پایان میرسد را خداااا میداند؟ مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند مارها باز گشتند و همپاي لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن به دنيا مي آيند تنها يك مشكل براي آنها حل نشده باقي مانده است اينكه نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان! نوشته ... اخه دیگه همه جا بحث سیاسی است سیاست هم که این روز ها ... این روز ها به ظاهر خوشحالم اما انگار از همیشه ناراحت ترم انگار دیگر خوشی ها به دلمان نمی چسبد با این اوضاعی که برایمان درست کردند چیز بیشتری هم نباید انتظار داشت انگار می خواهیم بگوییم هیچ اتفاقی نیفتاده در صورتیکه اگر این اتفاق برای خودمان هم می افتاد ... نمی دانم...شاید تحملش برایمان مشکل بود این روز ها چیز هایی برایمان عادی شده که قبلا حتی باورش هم برایمان مشکل بود این روز ها چه سخت و دلگیر شده چه بی رحم شده چه غیر تحمل این روز ها کی به پایان میرسد ؟؟؟؟؟؟؟ خدا می داند! با خودم گفتم اخه چرا ؟قبل از انتخابات که همه چی خوب بود این مردم بد بخت که دو روز قبل از انتخابات برای اینکه بهونه دستشون نیفته با کهنه و اب افتاده بودن به جون تیک های سبزروی ماشینشون دیگه دست کسی نوار سبز نمی دیدیم اونا که اومدن رای دادن! حالا که مردم اومدن و ۳۶۵ بار فیلم گرفتینو به همه نشون دادین حالا این مردم شدند خس و خاشاک حالا دیگه توی چشمامون نگاه میکنید میگین شما اغتشاشگرین پس جزء مردم نیستید! توی این لحظات تلخ اگر لبخندی بر لب میاد اگه فراموش می کنیم مادرانی را که فرزندانشون را از دست دادن فراموش میکنیم ابروی رفته ی افرادی را فقط به خاطر این که معتقدیم خدا هست داره میبینه حتی چیز هایی میبینه که ما هنوز ندیدیم پس جوابشونم میده به نظر من این سریال تنها سریالی بود که مردمش حرفهایی میزنن که خودم از زبون مردمم شنیده بودم کارهایی می کردن که کاملا شبیه مردم ایران بود یه صف درست نمی تونن بگیرن احساس میکنن هیچ کس نمی فهمه فقط اونا می فهمن عاشق دعوا !!!!!!!! و از همه مهم تر کار پر تحرکشون ووووووهزار تا کار دیگه که مو نمیزنه با مردم خودمون خودتونم مطمئنا متوجه همین شباهت شدید نه ه ه ه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ نظرات را در قسمت پایین بدین این که دیگه حرف های راست را هم باور نمیکنم این که اون قدر ازشون دروغ شنیدم که دیگه تحمل حرف های راستم ندارم این حس را قبلا نداشتم و وقتی کسی این حس را داشت درکش نمی کردم اما امروز زیر دندان هایم چشیدمش چشیدم طعم اعتمادی را که از دست دادم خدایا کاری کن تا این مدت زود بگذره بره و دیگه نیاد این مدت تلخ دیگه ه ه نیااااااااااااااد زرد و نارنجی کلبه ای است . هر روز می بینم پیرمردی از ان کلبه ی چوبی بیرون می اید به او حسودیم می شود !!!!!!! با ان که جلیقه ی سیاه رنگش پاره شده کمرش خم گشته و شیشه ی عینکش ترک برداشته اما در جایی زندگی می کند که خبری از جنگ و دعوا نیست خبری از صدای بوق و فریاد نمی اید او مدام با صدای جیر جیر کردن جیرجیرک ها اواز بلبل ها و خش خش کردن برگ ها زندگی را می گذراند به او حسودی می کنم چون زندگی اش ساده و بی ریاست اسمانش پر ستاره و چشم هایش پر از حرف نا گفته ! کاش می شد همه ی ستاره ها را دید ! کاش ستاره های دلخواهمان فقط همانانی نبودند که بیشتر می درخشند. به ان پیرمرد حسودیم می شد چون در جایی زندگی نمی کرد که الودگی شهرش ستاره هایشرا پنهان کند کاش یک نفر بود تا در خانه هایمان می امد و مژده ی ارامش را می داد ارامش را این روز ها فقط می توان در ان جنگه انبوه در دل ان پیرمرد تنها پیدا کرد اما نه او تنها نبود !!!!!!!!!! چه واژه ی گمگشته ای است سکوت !!!!!!!!! کاش می شد طعم سکوت را چشید مثل همان ستاره هایی که سال ها الودگی این شهر پنهانشان کرد و سکوت کردند! کاش با دستان خودمان اسمانمان را الوده نمی کردیم!!!!!!!!!! نامه استعفاي شما باعث تعجب شد. حق اين بود که اگر تصميم بدين کار داشتيد لااقل من و يا مسوولين رده بالاي نظام را در جريان مي گذاشتيد. در زماني که مردم حزب الله براي ياري اسلام فرزندان خود را به قربانگاه مي برند چه وقت گله و استعفا است. شما در سنگر نخست وزيري در چارچوب اسلام و قانون اساسي به خدمت خود ادامه دهيد، در صورتي که نسبت به بعضي از وزرا به توافق نمي رسيد چون گذشته عمل شود. اين حق قانوني مجلس است که به هر وزيري که مايل بود راي دهد. تعزيرات از اين پس در اختيار مجمع تشخيص مصلحت است که اگر صلاح بداند به هر ميزان که مايل باشد در اختيار دولت قرار خواهد داد. همه بايد به خدا پناه ببريم و در مواقع عصبانيت دست به کارهايي نزنيم که دشمنان اسلام از آن سوء استفاده کنند. مردم ما از اين گونه مسائل در طول انقلاب زياد ديده اند. اين حرکات هيچ تاثيري در خطوط اصيل و اساسي انقلاب اسلامي ايران نخواهد داشت. از آن جا که من به شما علاقه مندم ان شاء الله عندالملاقات مسايلي است که گوشزد مي نمايم. 
(نویسنده ی کوچک)
خانه ای دارد کنار ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس وخشتی از طلا
.
پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور
ماه، برق کوچکی از تاج او
هر ستاره پولکی از تاج او
.
اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او کهکشان
رعد و برق شب طنین خنده اش
سیل و طوفان نعره ی توفنده اش
.
دکمه ی پیراهن او آفتاب
برق تیر و خنجر او ماهتاب
هیچ کس از جای او آگاه نیست
هیچ کس را در حضورش راه نیست
.
پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویر بود
آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان دور از زمین
.
بود اما در میان ما نبود
مهربان و ساده و زیبا نبود
در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت
.
هر چه می پرسیدم از خود از خدا
از زمین از آسمان از ابرها
زود می گفتند این کار خداست
پرس و جو از کار او کاری خطاست
.
هر چه می پرسی جوابش آتش است
آب اگر خوردی عذابش آتش است
تا ببندی چشم کورت می کند
تا شدی نزدیک دورت می کند
.
کج گشودی دست سنگت می کند
کج نهادی پا لنگت می کند
تا خطا کردی عذابت می کند
در میان آتش آبت می کند
.
باهمین قصه دلم مشغول بود
خوابهایم خواب دیو و غول بود
خواب می دیدم که غرق آتشم
در دهان شعله های سر کشم
.
در دهان اژدهایی خشمگین
بر سرم باران گرز آتشین
محو می شد نعره هایم بی صدا
در طنین خنده ی خشم خدا
.
نیت من در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا
هر چه می کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن یک درس بود
.
مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه
تلخ مثل خنده ای بی حوصله
سخت مثل حل صدها مسئله
.
مثل تکلیف ریاضی سخت بود
مثل صرف فعل ماضی سخت بود
تا که یک شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یک سفر
.
در میان راه در یک روستا
خانه ای دیدیم خوب و آشنا
زود پرسیدم پدر اینجا کجاست؟
گفت اینجا خانه ی خوب خداست
.
گفت اینجا می شود یک لحظه ماند
گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند
با وضویی دست و رویی تازه کرد
دل خود گفت و گویی تازه کرد
.
گفتمش پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست؟ انجا در زمین؟
گفت آری خانه ی او بی ریاست
فرش هایش از گلیم و بوریاست
.
مهربان و ساده و بی کینه است
مثل نوری در دل آیینه است
عادت او نیست خشم و دشمنی
نام او نور و نشانش روشنی
.
خشم نامی از نشانی های اوست
حالتی از مهربانی های اوست
قهر او از آشتی شیرین تر است
مثل قهر مهربان مادر است
.
دوستی را دوست معنی می دهد
قهر هم با دوست معنی می دهد
تازه فهمیدم خدایم این خداست
این خدای مهربان و آشناست
.
دوستی از من به من نزدیکتر
از رگ گردن به من نزدیکتر
آن خدای پیش از این را باد برد
نام او را هم دلم از یاد برد
.
آن خدا مثل خیال و خواب بود
چون حبابی نقش روی آب بود
می توانم بعد از این با این خدا
دوست باشم دوست، پاک و بی ریا
..
می توان با این خدا پرواز کرد
سفره ی دل را برایش باز کرد
می توان مثل علف ها حرف زد
با زبانی بی الفبا حرف زد
.
می توان درباره ی هر چیز گفت
می توان شعری خیال انگیز گفت
مثل این شعر روان و آشنا
پیش از اینها فکر می کردم خدا
قیصر قیصر امین پور
جناب آقاي موسوي، نخست وزير محترم؛
والسلام
روح الله الموسوي الخميني 15/6/67
صحيفه نور - جلد 21 - صفحه 11
| قالب ساز طراح قالب |
و باد آمد و باران گرفت و طوفان شد
نیامدی و نچیدی انار سرخی را
که ماند بر سر این شاخه تا زمستان شد
